Smetvrees

Smetvrees duikt regelmatig op in de media. Een centrale rol speelt de angst voor besmetting. Angst om besmet te raken door een ander of juist angst om de ander te besmetten. De term wasdrang wordt ook weleens gebruikt. Iemand met smetvrees wast zichzelf en zijn/haar spullen veel en langdurig.

Veel patienten zijn bang om besmet te raken. Angst om een ander te besmetten komt ook voor. Door zich vaak te wassen denkt de patient de besmetting tegen te gaan. Vanzelfsprekend is de angst overdreven. Maar voor de patient zijn de dwanghandelingen van levensbelang. De patient heeft vaak allerlei overtuigingen waardoor de smetvrees zoveel invloed kan krijgen. Iemand met smetvrees kan geloven dat hij of zij doodgaat door andermans bestek te gebruiken. Echt wetenschappelijk onderbouwd is het niet.

Wat betreft de behandeling worden er doorgaans met exposure en responspreventie goede resultaten geboekt. Bij deze behandeling wordt de patient geconfronteerd met de situaties die hij of zij zo eng vindt. Trapleuningen en deurkrukken normaal gebruiken en niet meer wassen na een "besmet" ding aangeraakt te hebben zijn hiervan voorbeelden. Het doel is om de patient te laten inzien dat er niets gebeurt wanneer er geen dwanghandelingen worden uitgevoerd.

In een angsthierarchie worden de moeilijke situaties opgesomd. Als eerst wordt de minst lastige situatie ondergaan. De meest gevreesde situatie juist op het eind. Zo leert de patient de dwanghandelingen af.

Ook kunnen bij smetvrees medicijnen worden voorgeschreven. Uitbreiding met medicijnen is aan te raden wanneer er met exposure en responspreventie niet voldoende vooruitgang wordt geboekt. Het kan ook zijn dat de patient de voorkeur heeft voor medicatie.