Dwangstoornis

Smetvrees is een vrij bekende vorm van de dwangneurose. Angst om besmet te raken of een ander te besmetten is bij smetvrees aan de orde van de dag. De patient heeft de neiging vaak te wassen. Vandaar dat smetvrees ook wel wasdrang wordt genoemd. Iemand met smetvrees wast zichzelf en zijn/haar spullen veel en langdurig.

Veel patienten zijn bang om besmet te raken. En andere patienten zullen de vrees hebben om een ander te besmetten. Met het veelvuldig wassen van zichzelf en zijn of haar spullen denkt de patient besmetting tegen te gaan. Vanzelfsprekend is de angst overdreven. Maar voor de patient zijn de dwanghandelingen van levensbelang. In veel gevallen heeft de angst een grote invloed op de gedachten van de patient. Zo zal bestek gebruiken van een ander ervoor kunnen zorgen dat hij of zij besmet raakt. Echt wetenschappelijk onderbouwd is het niet.

Behandeling kan plaatsvinden met behulp van de zogeheten exposure en responspreventie. Bij exposure en responspreventie moeten de situaties die voor de patient lastig zijn, worden ondergaan. Daarbij mogen geen dwanghandelingen worden uitgevoerd. Trapleuningen en deurkrukken normaal gebruiken en niet meer wassen na een "besmet" ding aangeraakt te hebben zijn hiervan voorbeelden. Hopelijk leert de patient zo inzien dat de dwanghandelingen helemaal niet nodig zijn.

Bij exposure en responspreventie worden de moeilijke situaties in een angsthierarchie opgenomen. De minst gevreesde situatie wordt als eerst ondergaan. Zo wordt het opgebouwd. Op het laatst wordt de moeilijkste situatie ondergaan. De dwanghandelingen worden door middel van deze methodiek afgeleerd.

Men kan de behandeling van smetvrees uitbreiden met medicatie. In het geval dat met exposure en responspreventie niet de gewenste resultaten worden behaald, kan medicatie een uitkomst bieden. Het kan ook zijn dat de patient de voorkeur heeft voor medicatie.